हातात पेन घेऊन कागदावर बातमी लिहिण्याचे दिवस संपले - सुनील ढेपे


शिर्डी - हातात पेन घेऊन कागदावर बातमी लिहिण्याचे दिवस आता संपले असून, पत्रकारांनी काळाबरोबर स्वतःला अपग्रेड केले पाहिजे, सध्याचे युग डिजिटल मीडियाचे असून, फाईव्ह जी सुरु झाल्यानंतर मीडियात आणखी क्रांतिकारक बदल होतील, असे प्रतिपादन ज्येष्ठ पत्रकार सुनील ढेपे यांनी येथे केले. 


महाराष्ट्र पत्रकार संघाचे १८ वे अधिवेशन शिर्डी येथे पार पडले. यावेळी 'डिजिटल मीडिया - पत्रकारासाठी एक संधी' या विषयावर  ढेपे बोलत होते. व्यासपीठावर पत्रकार संघाचे राज्याध्यक्ष विलासराव कोळेकर, माजी मंत्री आ. राधाकृष्ण विखे - पाटील , माजी खासदार भाऊसाहेब वाघचौरे , साधना न्यूज चॅनलचे कार्यकारी संपादक पुरुषोत्तम सांगळे , भाजपचे प्रवक्ते आणि माजी न्यूज अँकरअजित चव्हाण आदी उपस्थित होते.


कागदाचे वाढलेले भाव आणि एकदंरीत खर्च यामुळे येत्या तीन वर्षात अनेक वृत्तपत्रे बंद पडून त्याची जागा ईपेपर घेतील, पण यापुढे ईपेपर वाचण्यासाठी पैसे मोजावे लागतील.  सध्या चालू असलेल्या न्यूज चॅनलला देखील घरघर लागेल आणि स्मार्ट टीव्हीच्या माध्यमातून अनेक डिजिटल चॅनल उदयास येतील.  डिजिटल मीडिया हेच भविष्य असल्याने पत्रकारितेत कार्यरत असलेल्या प्रत्येकाला डिजिटल मीडियाचे सर्व ज्ञान असायला हवे, असेही ढेपे यांनी सांगितले. 

 


यावेळी बोलताना पत्रकार पुरुषोत्तम सांगळे म्हणाले की, सोशल मीडियामुळे पत्रकारांची मक्तेदारी संपली असून, आज प्रत्येकजण पत्रकार झाला आहे.मालक लोकं जोपर्यंत पत्रकारांच्या हिताचा विचार करत नाही, तोपर्यंत पत्रकारांच्या पोटापाण्याचा मूळ प्रश्न सुटणे अवघड आहे.त्रकारांचा प्रतिनिधी विधिमंडळात गेला पाहिजे, पण त्यासाठी राज्यातील दोन लाख पत्रकार एकत्र यावे लागतील. पत्रकार संघटनांचे सवतेसुभे मोडित काढावे लागतील. 


या अधिवेशनास राज्य संपर्कप्रमुख संजय नवले , नगर जिल्हा पत्रकार संघाचे सचिव हरिभाऊ मंडलिक ,  अकोला तालुका अध्यक्ष भाऊसाहेब वाकचौरे संगमनेर तालुका प्रमुख अनिल शेठ चांडक,बाबासाहेब राशिनकर आदी उपस्थित होते. 


यांना मिळाला पुरस्कार 


श्री सुनील ढेपे -राज्यस्तरीय पत्रकार भूषण पुरस्कार, श्री सागर कोते-राज्यस्तरीय समाजरत्न पुरस्कार,सौ.इंदुबाई सुनील सांगळे-राज्यस्तरीय आदर्श सरपंच पुरस्कार,श्री गौराम दादा खुळे-राज्यस्तरीय समाजभूषण पुरस्कार,श्री मनोहर किसन पोकळे -राज्यस्तरीय समाजसेवक पुरस्कार, वेदांत बिल्डकॉन,सिन्नर -राज्यस्तरीय उद्योगभूषण पुरस्कार,श्री प्रकाश कळसगोंडा- राज्यस्तरीय उपसरपंच भूषण पुरस्कार,श्री विरभद्र पोतदार- राज्यस्तरीय पत्रकार रत्न पुरस्कार,सौ.वर्षा पर्शुराम ढेकणे-राज्यस्तरीय महिलारत्न पुरस्कार, श्री देवेंद्र राजपूत -राज्यस्तरीय नवरत्न कृषी व सामाजिक पुरस्कार,डॉ.चंद्रशेखर गवळी-राज्यस्तरीय वैद्यकीय रत्न पुरस्कार,श्री दिपक तोष्णीवाल- राज्यस्तरीय उद्योग भूषण पुरस्कार,सौ.लता विलासराव जायभाये-राज्यस्तरीय उद्योगश्री पुरस्कार, श्री बापुसाहेब हुंबरे- राज्यस्तरीय संपादकरत्न पुरस्कार, श्री तुकाराम तळतकर-राज्यस्तरीय उद्योगरत्न पुरस्कार, सौ.छाया शिवनाथ मस्के-राज्यस्तरीय महिलारत्न पुरस्कार, सौ.हेमलता रमेश कुंभार-राज्यस्तरीय शिक्षकरत्न पुरस्कार,सौ.सुरेखा दिपक पाटील- राज्यस्तरीय उद्योगरत्न पुरस्कार, श्री दशरथ खैरनार- राज्यस्तरीय आदर्श उद्योगरत्न पुरस्कार, स्नेहल संदिप पवार- राज्यस्तरीय महिला उद्योजिका पुरस्कार, श्री प्रकाश घोडके व सौ.पुष्पलता घोडके -राज्य.आदर्श माता -पिता पुरस्कार  


उस्मानाबादचे लाचार पत्रकार !

पत्रकारितेच्या क्षेत्रात गेल्या ३० वर्षापासून मी कार्यरत आहे. या तीस वर्षात उत्कृष्ट लिखाण आणि एकंदरीत कामाबद्दल ३० हून अधिक पुरस्कार मिळाले आहेत. या महिन्यात अप्रतिम मीडियाचा 'चौथा स्तंभ' विशेष पत्रकारिता पुरस्कार आणि महाराष्ट्र पत्रकार संघाचा 'संपादक रत्न / पत्रकार भूषण' पुरस्कार पुरस्कार मिळाला आणि शिरपेचात आणखी एक मानाचा तुरा खोवला गेला. 


महाराष्ट्र पत्रकार संघाचा पुरस्कार जाहीर झाल्यानंतर उस्मानाबादहून राजकीय क्षेत्रात असलेल्या एका मित्राचा फोन आला आणि अभिनंदन करून, सुनीलराव किती पुरस्कार घेता, इथल्या काही पत्रकारांना  किमान  'लाचार ' पुरस्कार  तरी द्या म्हणून शाब्दिक कोटी केली. हे ऐकून मला थोडं हसू देखील आलं पण उस्मानाबादचे पत्रकार इतके लाचार झाले आहेत का ? याचा विचार करू लागलो.यावेळी मागे  लिहिलेली एक पोस्ट आठवली. 


ती पोस्ट अशी होती की ,   उस्मानाबादचे काही चाटूगिरी करणारे पत्रकार राजकीय पुढाऱ्यांचे इतके तळवे चाटतात की, ते पुढारी रात्री पायाला विष लावून झोपले तर लाचार पत्रकार सकाळी मेलेले दिसतील. त्या पोस्टची खूप चर्चा झाली होती. 


१९८७ - ८८ मध्ये जेव्हा मी पत्रकारिता सुरु केली, तेव्हा सोलापूरचे रंगाअण्णा वैद्य आणि औरंगाबादचे अनंतराव भालेराव आमच्यापुढे आदर्श होते. त्यांचे अग्रलेख वाचून आम्हाला  स्फूर्ती येत असे. त्यावेळी पत्रकारितेचा एक मापदंड होता. चांगले लिखाण करणाऱ्याला जिल्हा प्रतिनिधी म्हणून संधी मिळत होती. आता चांगले लिखाण करणाऱ्याला नव्हे तर जाहिरात बिझनेस देणाऱ्याला जिल्हा प्रतिनिधी म्हणून संधी मिळते, मग धंदेवाईक जिल्हा प्रतिनिधीही तालुका वार्ताहर, ग्रामीण वार्ताहरही धंदा देणारा वार्ताहर नेमतो. उस्मानाबादच्या पत्रकारितेत 'पापनगरी'चा जसा शिरकाव झाला आणि त्याला टाईम - स्वार्थीची जोड मिळाली तशी उस्मानाबादची पत्रकारिता बदनाम झाली नव्हे ती नासली.त्यामुळेच लोक आता लाचार पत्रकार म्हणून उघडपणे हिणवू लागले आहेत. राजकीय पुढारी, अधिकारी कुत्सित नजरेने पाहू लागले आहेत. 


उस्मानाबादच्या पत्रकारितेत नव्याने आलेले काही चांगले पत्रकार आहेत, पण ते भिऊन वागतात. हे लाचार पत्रकार आपला गेम करतील म्हणून दबून राहत आहेत. जोपर्यंत चांगले पत्रकार एकत्र येणार नाहीत, तोपर्यंत लाचार पत्रकार हे पुढे - पुढे आणि प्रामाणिक पत्रकार मागेच राहतील. 


- सुनील ढेपे 

उस्मानाबाद

पुढाऱ्याच्या विरोधात बातमी दिली म्हणून घरावर बहिष्कार



तुळजापूर तालुक्यातील अणदूर हे माझं गाव. हे गाव उस्मानाबाद जिल्ह्यातील तुळजापूर तालुक्यात असले तरी सोलापूर जवळ असल्याने खरेदीसाठी सोलापूरला जावे लागले. १९८७ ला जेव्हा मी पत्रकारितेत आलो, तेव्हा सोलापूरहून संचार, केसरी आणि तरुण भारत हे वृत्तपत्र गावात येत होते, तसेच पुण्याहून सकाळ आणि औरंगाबादहून लोकमत येत असे. सकाळ आणि लोकमत फार उशिरा येत होते.
सोलापूरची वृत्तपत्रे सकाळी साडेसात वाजता बसने येत होती. माझ्याकडे केसरीची एजन्सी होती.माझ्या बातम्या पाहून वृत्तसंपादक अरुण रामतीर्थकर यांनी वार्ताहर म्हणून नियुक्त केले. काही दिवसातच एक खून प्रकरण गाजवले. गावातील एका माणसाचा मोहोळ पोलीस स्टेशन हद्दीत खून झाला होता, त्या खून प्रकरणाचा मी पाठपुरावा केला, त्यामुळे मला गावगुंडांनी भर चौकात बेदम मारहाण केली. तरीही या प्रकरणाचा छडा लावला, पुढे या प्रकरणी तिघांना अटक झाली, नंतर सोलापूर कोर्टात केस गेल्यानंतर माझी साक्ष महत्वपूर्ण ठरली आणि आरोपीना जन्मठेप झाली.तसेच चिवरी यात्रेतील पशूहत्यावर वारंवार लिखाण केले. नंतर कायदयाने या यात्रेतील पशुहत्येवर बंदी आली. यात्रेतील अवैध धंदे बंद झाले.
गावातील एका मोठ्या पुढाऱ्याच्या विरोधात पोलखोल साप्ताहिकात लिखाण केले म्हणून गल्लीतील एका पुढाऱ्याने समाजाची एक मिटिंग घेतली, माझ्या आई - वडिलांवर दबाब टाकण्यात आला, आमच्या घरावर बहिष्कार घालण्यात आला, पण मी पत्रकारिता सोडली नाही. माझे आई- वडील अशिक्षित होते पण कधीच पत्रकारिता सोड असे म्हटले नाहीत.
याच पुढाऱ्याच्या घरी ग्रामपंचायतमधील रेशन दुकानातून एक पोते साखर फुकट जाताना मी पकडले आणि नेणाऱ्यास जाब विचारला म्हणून त्या पुढाऱ्याने माझ्यावर खोटी केस टाकण्याचा प्रयत्न केला पण नळदुर्गचे तत्कालीन पोलीस उपनिरीक्षक जेम्स आंबीलढगे यांनी केसच नोंदवून घेतली नाही. त्यांनी सत्यता तपासून पाहिली तर त्यातून खोटेपणा समोर आला होता.
केसरीबरोबर कोल्हापूरच्या पोलीस टाईम्समध्ये अनेक क्राईम स्टोऱ्या प्रसिद्ध झाल्या. तुळजापुराच्या पोलीस कोठडीत दोन पारधी समाजातील लोकांची पोलिसांच्या मारहाणीत जो मृत्यू झाला होता, त्याची स्टोरी खूप गाजली होती. अणदूर - नळदुर्ग जवळ असल्याने या भागातील सर्व न्यूज मी केसरीसाठी कव्हर करीत होतो, त्यामुळेच केसरीने मला लातूरला जिल्हा प्रतिनिधींची संधी दिली आणि येथूनच माझ्या पत्रकारितेच्या प्रवासाला खरी सुरुवात झाली.
अणदूर ग्रामीण वार्ताहर म्हणून काम करताना, सोलापूरला एक पत्रकारांची कार्यशाळा झाली होती. संचारचे तत्कालीन सहसंपादक पु. ज. बुवा यांनी ही कार्यशाळा ठेवली होती. त्यावेळी शासकीय विश्रामगृहात राहण्यास एक सूट मिळाला होता, मी, उमरगा तालुक्यातील एक आणि कळंब तालुक्यातील एक असे तिघेजण पत्रकार मुक्कामास होतो. स्वतःला ज्येष्ठ म्हणणाऱ्या त्या दोघांनी दोन दिवसांत इतके टॉर्चर केले की , मला रडकुंडीला आणले. मी पत्रकारिता करू नये असे त्यांचे म्हणणे....पण भविष्यात एक निर्भीड, निष्पक्ष आणि सडेतोड पत्रकार होता आले, याचा निश्चितच आनंद आहे.
- सुनील ढेपे

( आगामी आत्मचरित्र पुस्तकातील काही भाग )