कोरोनापासून माणूस धडा घेईल का ?




कोरोनाने कोणाचे आई तर कोणाचे वडील गेले. याच कोरोनाने कोणाचा भाऊ,  बहीण , भाऊजी, नातेवाईक, मित्र गेले. मृत्यूचं  तांडव पाहून सर्वजण भयभीत आणि हतबल झाले आहेत. सोशल मीडियावर श्रद्धांजलीचे फोटो पाहून काळजात धस्स होत आहे. दररोज सुन्न करणाऱ्या बातम्या वाचण्यात येत आहेत. 


माणूस येताना रिकाम्या हाताने येतो आणि जाताना सुद्धा रिकाम्या हाताने जातो, तरीही आयुष्यभर  पैसा - पैसा करतो, कोरोनाच्या पुढे कितीही पैसा ओतला तरी   लाख मोलाचा जीव परत येणार आहे का ? म्हणून म्हणतो, आयुष्यात माणुसकी बघा, पैसा - पैसा  करू नका. 



श्रीमंती ही वाऱ्यावर उडून जाते… कायम टिकणारी गोष्ट एकच, ती म्हणजे 

“नम्रता” “चारित्र्य” आणि “माणुसकी”…. 


म्हणून पैशापेक्षा जीवाला जीव देणारी जीवाभावाची माणसं जोडा आणि जपा… 


तीच आपली खरी संपत्ती आहे ... 


माणसाला जिंकायचे ते केवळ आपुलकीने... 


कारण वेळ, पैसा सत्ता आणि शरीर एखादे वेळेस साथ देणार नाही ,पण माणुसकी प्रेमळ स्वभाव आणि आत्मविश्वास कधीही तुम्हाला एकटे पडू देणार नाही…


मैत्री अशी करा की जग आपलं होईल, माणूस असे बना की माणुसकी नतमस्तक होईल, प्रेम असं करा की जग प्रेमळ होईल आणि एकमेकांना सहकार्य इतके करा की आपल्या जीवनाचे सार्थक होईल..


नाते कोणते ही असु द्या फक्त ते हात आणि डोळ्या सारखे असले पाहीजे


 कारण


 हाताला लागले तर डोळ्यात पाणी येते_


आणि डोळ्यात पाणी आले तर ते पुसायला हातच पुढे येतात…


माणुसकीने माणसं जोडा,तीच आपली खरी संपत्ती आहे।।


आयुष्य कसे जगावे??


१) माझा जन्म कोठे व्हावा,कोणत्या जाती धर्मात व्हावा, आई वडील कसे असावेत, हे माझ्या हाती नव्हते, त्यामुळे त्याबद्दल तक्रार करत बसण्या ऐवजी मी निसर्गाने मला दिलेल्या क्षमतांचा सकारात्मक वापर करून माझे जीवन नक्कीच सुखी करण्याचा मी नक्कीच प्रयत्न करीन.


2)स्त्री व्हावे की पुरूष, काळा की गोरा, माझ्या शरिराची ठेवण, सर्व अवयव ठिकठाक असणे, हे देखील माझ्या हाती नव्हते. मात्र जे काही मिळालेय त्याची निगा राखणे, योग्य ती काळजी घेणे, हे माझ्या हाती आहे.याची सदैव जाणीव ठेविन


३) माझ्या आई वडिलांची सांपत्तिक स्थिती, सामाजिक स्थान, त्यांचा स्वभाव, हे देखील माझ्या हाती नव्हते. त्यामुळे ते कसेही असले तरी त्यांचे माझ्यावर प्रेम आहे हे मी सदैव लक्षात ठेवीन


४) सगळ्यांनाच सगळी सुखं मिळत नाहीत. हा निसर्गाचा नियम आहे. त्यामुळे माझ्या आयुष्यात देखील काही दु:खं असणारच आहेत. ती दु:खं कोणती असावीत हे देखील ठरवण्याचा माझा अधिकार नाही. त्यामुळे माझ्या दु:खांचे भांडवल न करता, मी त्या दु:खांचे निराकरण करण्यासाठी सकारात्मक प्रयत्न करत राहीन.


५) माझ्या आसपास असलेल्या लोकांनी, माझ्या संपर्कात येणाऱ्या लोकांनी, माझ्याशी कसे वागावे हे मी ठरवणे माझ्या हाती नसले, तरी मी त्यांच्याशी प्रेमपूर्वक वर्तन करणे नक्कीच माझ्या हाती आहे. संयम, मृदु भाषा, मंगल कामना हे माझ्या हाती आहे.


६) माझ्या आयुष्यात घडणाऱ्या घटना, परिस्थिती, यावर माझे अनेकदा नियंत्रण नसते. मात्र त्या वेळी सकारात्मक विचार अन् योग्य वर्तन नक्कीच माझ्या हाती आहे.


७) हे विश्व मी निर्माण केलेले नाही. किंवा हे विश्व कसे असले पाहिजे, या माझ्या मताला देखील काही किंमत नाही. तेव्हा, हे असे का? ते तसे का? असे का नाही? वगैरे प्रश्न विचारत राहून वैतागण्या ऎवजी, जे चूक आहे, अयोग्य आहे, ते किमान मी तरी करणार नाही हे मला ठरवता येईल. हे ही नसे थोडके !


८) कधीतरी मला कोणत्या तरी प्रकारचे दु:ख मिळणार आहे याची जाणीव ठेवून, मी माझ्या आसपासच्या दु:खी माणसांची जमेल तशी मदत केली पाहिजे.


९) आज जरी यश, सुख, समृद्धी माझ्या पायाशी लोळण घेत असली, तरी उद्या अथवा केव्हाही हे सर्व नष्ट होऊ शकते याची सतत जाणीव ठेवून, मी अहंकाराला दूर ठेवले पाहिजे.


१०) मला जे मिळू शकले नाही, त्याबाबत दु:ख करत रहाण्या ऐवजी, जे काही मिळाले आहे, त्या बाबत मी आभारी असले पाहिजे. जग अधिक चांगले, सुंदर करण्यासाठी हातभार  लावण्याची संधी मला जेव्हा जेव्हा मिळेल, तेव्हा ती संधी मी गमावता कामा नये.


इतरांना खाली पाडणारी व्यक्ती ताकदवान नसते…

पडलेल्या माणसांना उचलणारी व्यक्ती खरी ताकदवान असते..

वाईटातून चांगले ...


वाईट घटनेतून कधी - कधी चांगले घडते, असे अनेकजण सांगतात.माझ्या बाबतीत खरंच वाईटातून चांगले घडले आहे. ६ सप्टेंबर २०१६ रोजी काही समाजकंटकांनी विरोधात बातमी दिली म्हणून उस्मानाबादेतील गावकरी कार्यालयावर हल्ला केला, या हल्ल्यात मी सुखरूप बचावलो, त्यानंतर  हल्लेखोरांनी पोलिसांच्या संगनमताने माझ्यासह तीन जणांवर खोटा गुन्हा दाखल केला, त्यामुळे मला आणि माझ्या सहकाऱ्यांना १४ दिवस नाहक जेलमध्ये राहावे लागले.दैव बलवत्तर म्हणून माझा व माझ्या सहकाऱ्यांचा  कोर्टाने जामीन मंजूर केला. जामीन देताना कोर्टाने  काही अटी घातल्यामुळे मला उस्मानाबाद सोडावे लागले आणि पुण्यात यावे लागले. आता चार वर्षे झाले, पुण्यातच स्थायिक झालोय.


खरं तर उस्मानाबाद सोडून पुण्यात जाण्याचा विचार या घटनेच्या दोन वर्षे अगोदर केला होता. २०१६ मध्येच एप्रिल महिन्यात मयुरीला पुण्यात कंपनीत जॉब मिळाला होता. चार वर्षे मुलगी औरंगाबादला होस्टेलवर राहत होती. तिला पुण्यात कुटुंबाचा आधार हवा होता. त्या घटनेमुळे पुण्यात आलो आणि तिचा आधार बनलो. मला मात्र सहा महिने त्रास सहन करावा लागला. सहा महिन्यानंतर उस्मानाबाद कोर्टाने घातलेली अट औरंगाबाद खंडपीठाने रद्द केली होती, पण पुन्हा उस्मानाबाद नको, हीच  धारणा झाली होती. नंतर एक - दीड  वर्षानंतर त्या खोट्या गुन्ह्यातून माझी आणि माझ्या सहकाऱ्यांची निर्दोष मुक्तता झाली, पण उस्मानाबाद कायमचे सोडण्याचा निर्णय घेतला होता. 


पुण्यात आल्यानंतर उस्मानाबाद लाइव्ह सुरूच होते. उस्मानाबादमध्ये राहणाऱ्या पत्रकारांना ज्या बातम्या कळत नाहीत, त्या मला पुण्यात राहून आजही  कळतात. त्या बातम्या कश्या कळतात, याचे अनेकांना कुतूहल आहे, अनेकांना वाटते, मी उस्मानाबादमध्ये राहतो,आज जरी पुण्यात राहत असलो तरी उस्मानाबादशी असलेली नाळ कधी तोडली नाही.सर्वात अगोदर बातमी, तेही कुणाचाही मुलाहिजा न ठेवता दिल्यामुळे उस्मानाबाद लाइव्हवरील वाचकांचा विश्वास कायम राहिला. दररोज किमान दोन ते तीन लाख वाचक उस्मानाबाद लाइव्हला भेट देतात.अनेक बातम्यांना 10 लाख हिट्स मिळाल्या आहेत, माझे काम हेच षडयंत्र करणाऱ्या तथाकथित पत्रपंडितांना उत्तर आहे.गेल्या महिन्यात ( नोव्हेंबर ) टाइम्स ग्रुपच्या कोलंबिया ( M 360  ) कंपनीने उस्मानाबाद लाइव्ह वेबसाईट डेव्हलप केली आहे. आता याच कंपनीने पुणे लाइव्ह वेबसाईट देखील डेव्हलप केली आहे. इतकेच काय तर त्यांच्या कंपनीकडून देण्यात येणाऱ्या सर्व प्रकारच्या जाहिराती दिल्या आहेत. टाइम्स ग्रुपच्या कंपनीची साथ मिळाल्यामुळे पुढे काम करण्यास अधिक उत्साह आला आहे.


उस्मानाबाद लाइव्ह, पुणे लाइव्ह बरोबर राज्यस्तरीय वेबसाईट असावी, अशी संकल्पना पुढे आल्याने बंद पडलेली महाराष्ट्र लाइव्ह वेबसाईट देखील दर्जेदार पद्धतीने सुरु केली आहे. उस्मानाबाद लाइव्हवर उस्मानाबाद जिल्ह्यातील, पुणे लाइव्हवर पुणे शहर, पुणे जिल्हा , पिंपरी-चिंचवड आणि महाराष्ट्र लाइव्हवर मुंबईसह  राज्यभरातील बातम्या देण्याचा आमचा प्रयत्न आहे. 


 सध्या डिजिटल युग आहे. पुढील वर्षी 5 G सुरू झाल्यानंतर  मीडियात आणखी आमूलाग्र बदल होतील, अनेक वृत्तपत्र बंद पडतील, वेबसाईटला तेही दर्जेदार कंटेंट असणाऱ्या वेबसाईटला अधिक महत्व येईल. काळाबरोबर आम्ही वेळोवेळी बदल केले आहेत,त्यामुळेच  टाइम्स ग्रुपच्या  M 360 कंपनीबरोबर काही बाबीवर करार केला आहे. दहा वर्षांपूर्वी जेव्हा मी वेबसाईट सुरु केली होती , तेव्हा काही लोक  विशेषतः पत्रकार मला वेडे समजत होते. माझी हेटाळणी करीत होते. हेटाळणी करणारे आज  पत्रकारितेतून कालबाह्य झाले आहेत. तरुण पत्रकारांचा आज मी आयकॉन झालोय. जे तरुण मला सहकार्य मागतात,त्यांना नेहमीच सहकार्य केले आहे. अनेकांना वेबसाईट सुरु करण्यासाठी प्रेरित केले आहे. मार्गदर्शन केले आहे. काही जण म्हणतात, फुकट सल्ला देत जावू  नका. पण मी पुण्यात राहून कधीच पुणेरी झालेलो नाही. व्यवहार कधी पाहिलेला नाही.


माझाकडे भांडवल नाही. मला आजपर्यंत  कामातून जे पैसे मिळाले त्यातून वेबसाईट सुरु केल्या आहेत. अनेकजण व्यसनात पैसा  घालवतात, मी नवनवीन डिजिटल प्रयोग करून पैसे खर्च करतो.हेच माझे वेड आहे. सकाळी ८ ते रात्री १२ वाजेपर्यंत मी नॉनस्टॉप काम करत आहे. काही मित्र याकामी सहकार्य करीत आहेत.कोरोना लॉकडाऊनच्या मागील  ८- ९  महिन्याच्या कालावधीत मी एक दिवसही  सुट्टी घेतलेली नाही. पुण्यात राहूनही आजपर्यंत कोरोनाने स्पर्श केलेला नाही.कोरोना आता हद्दपार होतोय. लस आली की  तो कायमचा जाईल. त्यानंतर पुण्यात कॉर्पोरेट ऑफिस सुरु करण्याचा मानस आहे. 


सांगायचा मूळ मुद्दा म्हणजे, उस्मानाबाद सोडून पुण्यात आल्यामुळे उस्मानाबाद लाइव्ह सोबत पुणे लाइव्ह आणि महाराष्ट्र लाइव्ह वेबसाईट सुरु करता आली. अनेक चांगल्या गोष्टी शिकता आल्या. नवीन तंत्रज्ञान जाणून घेता आले. राज्यभरात नेटवर्क उभा करता आले. अनेक मोठ्या व्यक्तीबरोबर ओळख आणि मैत्री करता आली.  पुण्यापासून मुंबई जवळ असल्यामुळे मुंबईला अनेकवेळा जाता आले. मुलगी उलवे ( नवी मुंबई ) मध्ये राहते. केवळ अडीच ते तीन तास मध्ये तिच्याकडे केव्हाही जाता येते आणि तिलाही केव्हाही आमच्याकडे येता येते.गणेशचा चांगल्या कॉलेजमध्ये नंबर लागला आहे. तो पुढे येथेच शिकून मोठा होईल. 

असो, डोक्यात खूप भन्नाट कल्पना आहेत. त्या प्रत्यक्षात सुरु झाल्या की  त्यावर लिहीनच... आपण वाचक म्हणून माझ्यावर जे प्रेम आणि सहकार्य केले त्याबद्दल आभारी आहे. तेव्हा असेच प्रेम आणि सहकार्य असू द्या. तेव्हा वाचत राहा उस्मानाबाद लाइव्हबरोबर पुणे लाइव्ह आणि महाराष्ट्र लाइव्ह. 


https://osmanabadlive.com/

https://www.punelive.today/

https://maharashtralive.today/


सुनील ढेपे

संपादक, उस्मानाबाद, पुणे आणि महाराष्ट्र लाइव्ह

तुमच्या शुभेच्छामुळे आज धन्य झालो...



आज माझा वाढदिवस. हा वाढदिवस पुण्यातल्या एखाद्या अनाथ आश्रमात अनाथ मुलांच्या सोबत साजरा करण्याचा माझा मानस होता, पण कोरोना महामारीमुळे ते शक्य झाले नाही. घरीच राहा, सुरक्षित राहा, हा मंत्र जोपासत घरीच कुटुंबासोबत साजरा केला. मुंबईत राहणाऱ्या मुलीने ऑनलाइन केक बुक करून पुण्यातील घरी पाठवला होता, तोच केक कापून वाढदिवस साजरा केला.
तुळजापूर तालुक्यातील अणदूर हे माझे गाव. एका गरीब शेतकरी कुटुंबात माझा जन्म झाला. माझ्या घराण्यात कुणी यापूर्वी पत्रकार नव्हते. उपजीविकेसाठी वृत्तपत्र एजंट झालो, त्यातील बातम्या वाचत पुढे पत्रकार झालो, सोलापूर केसरीचे तत्कालीन वृत्तसंपादक अरुण रामतीर्थकर यांच्यामुळे केसरीत संधी मिळाली. पुढे लातूर जिल्हा प्रतिनिधी झालो. नंतर लोकमत, एकमत, लोकसत्ता असा प्रवास करीत स्वतःचे वेबपोर्टल काढले. अणदूरसारख्या एका खेड्यागावातून वृत्तपत्र एजंट ते जिल्हा प्रतिनिधी आणि पुढे स्वतःचे वेबपोर्टल हा सारा इतिहास स्वप्नवत आहे. अणदूर ते लातूर, पुढे उस्मानाबाद आणि आता पुणे प्रवास पुस्तक लिहिण्यासारखा आहे. माझ्या पर्सनल वेबसाईट www.dhepe.in वर सर्व लिहिले आहे. तरीही नव्या पिढीसाठी अनुभवाचे बोल पुस्तक रूपाने लिहिणार आहे, हेच यानिमित्त संकल्प.
सडेतोड आणि निर्भीड पत्रकारिता करीत असताना काही जणांची कदाचित मने दुखावली असतील. पण माझा लढा व्यक्तीविरुद्ध नसून प्रवृत्तीविरुद्ध आहे. कुणीही माझा शत्रू नाही. पत्रकारितेच्या माध्यमातून आजवर समाजाच्या समस्या सोडवणाचा प्रयत्न केला आहे. पत्रकारिता हा धंदा नसून धर्म मानलेला आहे. तोच बाणा यापुढेही कायम राहील.
आपण सर्वानी वाढदिवसनिमित्त भरभरून शुभेच्छा दिल्या. त्या नेहमीच मला बळ आणि प्रेरणा देत राहतील. आपले प्रेम,स्नेह आणि सदिच्छा कायम पाठीशी राहो, हीच यानिमित्त अपेक्षा.
धन्यवाद आणि आभार
सुनील ढेपे